Karaman'da bir umut, bir dayanışma ve bir sevgi hikâyesi öyle bir kaleme aldıki...

Karaman’da bir umut, bir dayanışma ve bir sevgi hikâyesi yazıldı…

Karaman Özel Gereksinimli Erenler ve Aileleri Derneği üyesi köşe yazarımız Mustafa Selvidal, DMD hastası Toprak Doğan’ın doğum günü vesilesiyle kaleme aldığı yazıda, yürekleri ısıtan bir kermes gününü anlattı.

Güneş o sabah Karaman’ın sokaklarına yalnızca ışığını değil, umudu da taşıyarak doğdu. Meydanda kurulan beyaz çadırın altında hummalı bir hazırlık vardı. Ancak bu, sıradan bir kermes değildi…

Burada her lokma sevgiyle yoğrulmuş, her gülümseme sabırla işlenmişti.

Dualarla Yoğrulan Emek

Masaları süsleyen börekler, kurabiyeler ve çeşit çeşit ikramlar sadece mutfak ürünü değildi. Annelerin ve ablaların gece boyunca dualarla hazırladığı bu lezzetler, çocuklarının geleceğine dair umut taşıyordu.

Onlar, bu dayanışmanın görünmeyen ama en güçlü kahramanlarıydı.

Gençlerin Umut Dolu Çabası

Tezgâhın arkasında ise hayatın en saf hali vardı…

Muhammed, Osman, Fahri, Ahmet ve Kâmil; görevlerini büyük bir özveriyle yerine getirirken, Ayşegül ve Beyza’nın gözlerindeki ışık kermese gelen herkese umut aşılıyordu.
O gün sadece ürünler satılmadı…
Önyargılar yıkıldı, gönüller birleşti. Tekerlekli sandalyelerin sesi, neşeli sohbetlere karıştı. Beyaz çadırın altı adeta bir günlüğüne “mutluluk köyüne” dönüştü.
“Biz” Olmanın Gücü

Dernek çatısı altında bir araya gelen bu büyük aile, sessiz ama çok güçlü bir mesaj verdi:
“Birlikteysek, her şey mümkün.”

Gün sonunda yorgunluk vardı… ama o yorgunluğun içinde gurur, umut ve tarifsiz bir mutluluk saklıydı. Çünkü o kermeste sadece maddi destek değil, gerçek bir dayanışma ruhu büyüdü.

İyi ki doğdun Toprak Doğan…
Senin gülüşün, bu güzel dayanışmanın en anlamlı sebebi olmaya devam ediyor.