Hayatın en büyük gerçeğini çoğu zaman unutuyoruz: Ölüm var.Günlük hayatın telaşına öylesine dalıyoruz ki sanki bu dünyada hep kalacakmışız gibi davranıyoruz. Para, makam, mevki, kırgınlıklar, kızgınlıklar, gurur, öfke ve küçük hesaplar…
Peki bütün bunlar ne kadar önemli? Bir düşünün…Bir saat sonra ne olacağını biliyor muyuz?Bugün aynı masada oturduğunuz bir insan, yarın belki de hayatta olmayacak. Bugün telefonla konuştuğunuz, bugün selamlaştığınız, bugün birlikte güldüğünüz bir insanın yarın “vefat etti” haberini duyabilirsiniz.Ve o zaman insanın aklından tek bir cümle geçer:“Daha dün görmüştüm…”
İşte hayat tam da budur.Bugün varız, yarın olmayabiliriz.Öyleyse dünya hayatının geçiciliğini unutmayalım.Bir saat sonramız bile belli değilken, birbirimizi kırmaya, incitmeye ve kötü davranmaya değer mi?Hayat kısa… Ölüm gerçek… Zaman ise hızla geçiyor.Rabbim bizlere ölümü unutmadan, kul hakkından sakınarak, gönül kırmadan, iyilik yaparak ve güzel bir iz bırakarak yaşamayı nasip etsin.Unutmayalım:
Bugün varız, yarın olmayabiliriz.Bugün konuşuyoruz, yarın adımız anılabilir.Bugün sevdiklerimizin yanındayız, yarın onların duasına muhtaç olabiliriz.
Bu yüzden fırsat varken sevelim, affedelim, gönül alalım ve iyilik yapalım.Çünkü ölümün ne zaman kapımızı çalacağını yalnızca Allah bilir.Bu nedenle birbirimizi kırmaya, gönül yıkmaya, kin tutmaya, insanlara kötü davranmaya gerçekten değer mi?Bir insanın kalbini kırıp “nasıl olsa yarın konuşuruz” demek ne kadar doğru?Ya yarın olmazsa?
Ya o insanı bir daha göremezsek?
Ya bugün son görüşmemizse?Dinimiz bize dünya hayatının geçici olduğunu hatırlatır. Ölümü hatırlamak, insanı hayattan uzaklaştırmak için değil; hayatın kıymetini bilmek için gereklidir.Ölümü hatırlayan insan daha dikkatli yaşar.
Kul hakkından korkar.
Gönül kırmaktan çekinir.
İyilik yapmaya çalışır.
Sevdiklerinin kıymetini bilir.
Affetmeyi öğrenir.
Gereksiz kavgalardan uzak durur.Çünkü bilir ki bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir.
Ne mal…
Ne makam…
Ne şöhret…
Ne para…İnsan bu dünyadan ayrılırken geride sahip olduklarını değil, nasıl bir insan olduğunu bırakır.Belki bugün birine sert konuştun…
Belki birinin kalbini kırdın…
Belki bir yakınınla küssün…Belki “Sonra giderim, sonra ararım, sonra özür dilerim” dedin…
Ama ölüm “sonra” demeden gelebilir.İşte bu yüzden gönül almak için yarını beklemeyelim.Seviyorsak söyleyelim.
Özlediysek arayalım.
Kırdıysak özür dileyelim.
Affedebiliyorsak affedelim.
Bir iyilik yapacaksak ertelemeyelim.
Çünkü hayatın en acı tarafı şudur:Bazı insanlara söylemek istediğimiz son sözleri, onların ardından söylemek zorunda kalabiliriz.Bugün yanımızda olan insan, yarın bir fotoğraf karesine dönüşebilir.
Bugün sesini duyduğumuz insanın yarın sadece hatırası kalabilir.Bugün birlikte güldüğümüz insan için yarın ellerimizi açıp dua edebiliriz.
O yüzden…Kimseyi küçümsemeyelim.
Kimseyi kırmayalım.
Kimseye zulmetmeyelim.
Kul hakkına girmeyelim.
Gönül yıkmayalım.Çünkü ölümün ne zaman geleceğini bilmiyoruz.Belki yarın…
Belki gece…
Belki birkaç saat sonra…
Belki de bir saat sonra.Hayat bize uzun bir yol gibi görünse de aslında elimizde olan sadece yaşadığımız andır.
Öyleyse bu dünyada birbirimize yük değil, destek olalım.
Kötülük yerine iyiliği seçelim.Kin yerine sevgiyi, öfke yerine merhameti, gurur yerine tevazuyu tercih edelim.Çünkü insan öldüğünde arkasından “Ne kadar parası vardı?” diye değil, çoğu zaman:“Ne güzel insandı…”
denilmesi daha kıymetlidir.Ölümü unutmayalım…Çünkü ölümü hatırlamak, hayatın değerini anlamaktır.
Gönül kırmayalım…Çünkü kırılan bir kalbin telafisi bazen mümkün olmayabilir.
Sevdiklerimizin kıymetini bilelim…Çünkü bugün yanımızda olan, yarın sadece bir hatıra olabilir.
Bu dünya hepimizin geçeceği, fakat hiç kimsenin kalıcı olmadığı bir yer.Rabbim bizlere ölümü unutmadan, kul hakkından sakınarak, gönül kırmadan, iyilik yaparak ve arkamızda güzel bir iz bırakarak yaşamayı nasip etsin.Bugün hâlâ fırsatımız var.
Bir gönül alabiliriz.
Bir özür dileyebiliriz.Bir yetimin, bir garibin, bir ihtiyaç sahibinin yüzünü güldürebiliriz.
Bir sevdiğimizi arayıp “Seni seviyorum” diyebiliriz.Çünkü…**YARININ GARANTİSİ YOK.
BİR SAAT SONRANIN BİLE…**Ölüm Yokmuş Gibi Yaşayanlar, Neyin Peşindesiniz?İnsanoğlu, ölümün kaçınılmaz olduğunu bildiği halde neden hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor?Biraz sonra selası okunabilecek, ardından birkaç saat içinde toprağa emanet edilecek kadar fanî olan insan; neden dünyaya bu kadar sıkı bağlanıyor?Bugün yürüyen, konuşan, gülen insanın yarın adı bir sela ile duyulabilir. Dün gördüğümüz bir insanın bugün acı haberini alabiliriz. Birkaç dakika önce hayatını sürdüren bir insan, kısa süre sonra sevdiklerinin omuzlarında son yolculuğuna uğurlanabilir.Peki insan, ölüm bu kadar yakınken neden hâlâ gönül kırıyor? Neden kin tutuyor? Neden kul hakkına giriyor? Neden para, makam ve dünya hırsı uğruna birbirini incitiyor?
Ölüm yokmuş gibi yaşamayalım.Çünkü bu dünya hepimizin uğrayacağı ama hiç kimsenin kalıcı olmayacağı bir yer.Bugün elimizde olan fırsatları yarına bırakmayalım. Gönül alacaksak bugün alalım, özür dileyeceksek bugün dileyelim, seveceksek bugün sevelim.Çünkü ölümün ne zaman geleceğini bilmiyoruz; fakat bir gün bir saat sonra mutlaka geleceğini biliyoruz... Hasan Uçar
Peki bütün bunlar ne kadar önemli? Bir düşünün…Bir saat sonra ne olacağını biliyor muyuz?Bugün aynı masada oturduğunuz bir insan, yarın belki de hayatta olmayacak. Bugün telefonla konuştuğunuz, bugün selamlaştığınız, bugün birlikte güldüğünüz bir insanın yarın “vefat etti” haberini duyabilirsiniz.Ve o zaman insanın aklından tek bir cümle geçer:“Daha dün görmüştüm…”
İşte hayat tam da budur.Bugün varız, yarın olmayabiliriz.Öyleyse dünya hayatının geçiciliğini unutmayalım.Bir saat sonramız bile belli değilken, birbirimizi kırmaya, incitmeye ve kötü davranmaya değer mi?Hayat kısa… Ölüm gerçek… Zaman ise hızla geçiyor.Rabbim bizlere ölümü unutmadan, kul hakkından sakınarak, gönül kırmadan, iyilik yaparak ve güzel bir iz bırakarak yaşamayı nasip etsin.Unutmayalım:
Bugün varız, yarın olmayabiliriz.Bugün konuşuyoruz, yarın adımız anılabilir.Bugün sevdiklerimizin yanındayız, yarın onların duasına muhtaç olabiliriz.
Bu yüzden fırsat varken sevelim, affedelim, gönül alalım ve iyilik yapalım.Çünkü ölümün ne zaman kapımızı çalacağını yalnızca Allah bilir.Bu nedenle birbirimizi kırmaya, gönül yıkmaya, kin tutmaya, insanlara kötü davranmaya gerçekten değer mi?Bir insanın kalbini kırıp “nasıl olsa yarın konuşuruz” demek ne kadar doğru?Ya yarın olmazsa?
Ya o insanı bir daha göremezsek?
Ya bugün son görüşmemizse?Dinimiz bize dünya hayatının geçici olduğunu hatırlatır. Ölümü hatırlamak, insanı hayattan uzaklaştırmak için değil; hayatın kıymetini bilmek için gereklidir.Ölümü hatırlayan insan daha dikkatli yaşar.
Kul hakkından korkar.
Gönül kırmaktan çekinir.
İyilik yapmaya çalışır.
Sevdiklerinin kıymetini bilir.
Affetmeyi öğrenir.
Gereksiz kavgalardan uzak durur.Çünkü bilir ki bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir.
Ne mal…
Ne makam…
Ne şöhret…
Ne para…İnsan bu dünyadan ayrılırken geride sahip olduklarını değil, nasıl bir insan olduğunu bırakır.Belki bugün birine sert konuştun…
Belki birinin kalbini kırdın…
Belki bir yakınınla küssün…Belki “Sonra giderim, sonra ararım, sonra özür dilerim” dedin…
Ama ölüm “sonra” demeden gelebilir.İşte bu yüzden gönül almak için yarını beklemeyelim.Seviyorsak söyleyelim.
Özlediysek arayalım.
Kırdıysak özür dileyelim.
Affedebiliyorsak affedelim.
Bir iyilik yapacaksak ertelemeyelim.
Çünkü hayatın en acı tarafı şudur:Bazı insanlara söylemek istediğimiz son sözleri, onların ardından söylemek zorunda kalabiliriz.Bugün yanımızda olan insan, yarın bir fotoğraf karesine dönüşebilir.
Bugün sesini duyduğumuz insanın yarın sadece hatırası kalabilir.Bugün birlikte güldüğümüz insan için yarın ellerimizi açıp dua edebiliriz.
O yüzden…Kimseyi küçümsemeyelim.
Kimseyi kırmayalım.
Kimseye zulmetmeyelim.
Kul hakkına girmeyelim.
Gönül yıkmayalım.Çünkü ölümün ne zaman geleceğini bilmiyoruz.Belki yarın…
Belki gece…
Belki birkaç saat sonra…
Belki de bir saat sonra.Hayat bize uzun bir yol gibi görünse de aslında elimizde olan sadece yaşadığımız andır.
Öyleyse bu dünyada birbirimize yük değil, destek olalım.
Kötülük yerine iyiliği seçelim.Kin yerine sevgiyi, öfke yerine merhameti, gurur yerine tevazuyu tercih edelim.Çünkü insan öldüğünde arkasından “Ne kadar parası vardı?” diye değil, çoğu zaman:“Ne güzel insandı…”
denilmesi daha kıymetlidir.Ölümü unutmayalım…Çünkü ölümü hatırlamak, hayatın değerini anlamaktır.
Gönül kırmayalım…Çünkü kırılan bir kalbin telafisi bazen mümkün olmayabilir.
Sevdiklerimizin kıymetini bilelim…Çünkü bugün yanımızda olan, yarın sadece bir hatıra olabilir.
Bu dünya hepimizin geçeceği, fakat hiç kimsenin kalıcı olmadığı bir yer.Rabbim bizlere ölümü unutmadan, kul hakkından sakınarak, gönül kırmadan, iyilik yaparak ve arkamızda güzel bir iz bırakarak yaşamayı nasip etsin.Bugün hâlâ fırsatımız var.
Bir gönül alabiliriz.
Bir özür dileyebiliriz.Bir yetimin, bir garibin, bir ihtiyaç sahibinin yüzünü güldürebiliriz.
Bir sevdiğimizi arayıp “Seni seviyorum” diyebiliriz.Çünkü…**YARININ GARANTİSİ YOK.
BİR SAAT SONRANIN BİLE…**Ölüm Yokmuş Gibi Yaşayanlar, Neyin Peşindesiniz?İnsanoğlu, ölümün kaçınılmaz olduğunu bildiği halde neden hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor?Biraz sonra selası okunabilecek, ardından birkaç saat içinde toprağa emanet edilecek kadar fanî olan insan; neden dünyaya bu kadar sıkı bağlanıyor?Bugün yürüyen, konuşan, gülen insanın yarın adı bir sela ile duyulabilir. Dün gördüğümüz bir insanın bugün acı haberini alabiliriz. Birkaç dakika önce hayatını sürdüren bir insan, kısa süre sonra sevdiklerinin omuzlarında son yolculuğuna uğurlanabilir.Peki insan, ölüm bu kadar yakınken neden hâlâ gönül kırıyor? Neden kin tutuyor? Neden kul hakkına giriyor? Neden para, makam ve dünya hırsı uğruna birbirini incitiyor?
Ölüm yokmuş gibi yaşamayalım.Çünkü bu dünya hepimizin uğrayacağı ama hiç kimsenin kalıcı olmayacağı bir yer.Bugün elimizde olan fırsatları yarına bırakmayalım. Gönül alacaksak bugün alalım, özür dileyeceksek bugün dileyelim, seveceksek bugün sevelim.Çünkü ölümün ne zaman geleceğini bilmiyoruz; fakat bir gün bir saat sonra mutlaka geleceğini biliyoruz... Hasan Uçar
